รากฐานของมูลค่าทางเศรษฐกิจ
เพื่อให้เข้าใจเศรษฐศาสตร์มหภาค เราต้องแยกแยะความแตกต่างระหว่าง ความมั่งคั่ง (สิ่งสะสม) กับ รายได้ (สิ่งไหลเวียน) ลองนึกภาพชีวิตทางการเงินของบุคคลเหมือนอ่างอาบน้ำ: น้ำที่อยู่ในอ่างในขณะใดขณะหนึ่งแทนทรัพยากรทั้งหมดของพวกเขา—นี่คือความมั่งคั่ง ซึ่งรวมถึงบ้าน รถยนต์ ที่ดิน และ ทุนมนุษย์ (ศักยภาพในการสร้างรายได้) หักด้วยหนี้สินต่างๆ เช่น หนี้สิน
พลวัตของความมั่งคั่งกับรายได้
- รายได้: กระแสรายได้ (ค่าจ้าง ดอกเบี้ย ค่าเช่า) ที่เกิดขึ้นในช่วงเวลาหนึ่ง รายได้รวม คือจำนวนเงินที่ได้รับทั้งหมด ในขณะที่ รายได้สุทธิ คิดเป็น ค่าเสื่อมราคา—การสูญเสียมูลค่าของสินทรัพย์เนื่องจากการสึกหรอหรือล้าสมัย
- เงิน: สื่อกลางในการแลกเปลี่ยนโดยเฉพาะ ไม่ใช่ตัวความมั่งคั่ง แต่เป็นความสัมพันธ์ทางสังคมบนพื้นฐานของความไว้วางใจ ไม่ว่าจะเป็น เงินฐาน (เงินที่ชำระหนี้ได้ตามกฎหมายจากธนาคารกลาง) หรือ เงินธนาคาร (เครดิตที่สร้างโดยธนาคารพาณิชย์) มูลค่าของมันขึ้นอยู่กับความเชื่อร่วมกันว่าจะได้รับการยอมรับจากผู้อื่น
การปิดธนาคารในไอร์แลนด์ปี 1970 พิสูจน์ให้เห็นว่าเงินโดยพื้นฐานแล้วคือระบบของความไว้วางใจ แม้ไม่มีธนาคาร เศรษฐกิจก็ยังดำเนินการผ่านเช็คที่รับรองโดยร้านเหล้า—สกุลเงินชั่วคราวที่建立在ความไว้วางใจ